1. Akkermansia en Faecalibacterium

Onderzoek naar twee specifieke darmbacteriën:

• Akkermansia muciniphila
• Faecalibacterium prausnitzii

Deze bacteriën worden onderzocht vanwege hun rol in het darmmilieu, de slijmlaag en de verwerking van voedingsvezels. De test meet hun aanwezigheid of hoeveelheid in ontlasting volgens de gebruikte laboratoriummethode.

2. Transferrine en lactoferrine

Twee aanvullende eiwitmetingen:

• Transferrine – een bloedbestanddeel dat in ontlasting kan worden aangetoond.
• Lactoferrine – een eiwit dat kan toenemen bij ontstekingsactiviteit.

Deze waarden beantwoorden andere vragen dan de calprotectinemeting uit Darmcheck Start.

3. EDN – aanvullende afweerwaarde

Eosinophil-derived neurotoxin (EDN) is een eiwit dat vrijkomt bij activiteit van bepaalde witte bloedcellen.

Het laboratorium meet de hoeveelheid EDN in ontlasting. De uitslag geeft aanvullende informatie over deze vorm van afweeractiviteit.

4. Wormenonderzoek

Gericht laboratoriumonderzoek naar tien parasitaire onderzoeksdoelen, waaronder:

• Aarsmaden, spoelwormen en zweepwormen
• Lintwormen en mijnwormen
• Strongyloides (draadwormen)
• Twee groepen microsporidia: zeer kleine darmparasieten die geen wormen zijn

Hiermee wordt gekeken of de onderzochte wormen en microsporidia in het monster aantoonbaar zijn.

5. Lactose-intolerantie – erfelijke aanleg

Een DNA-test naar de aanleg om na de kinderjaren minder van het enzym lactase aan te maken.

Lactase helpt uw lichaam om lactose, de suiker in melk, te verteren. De test onderzoekt een erfelijke eigenschap, niet of u op dit moment lactose-intolerant bent.

Akkermansia – een bacterie bij de darmslijmlaag

De binnenkant van uw darm is bedekt met een beschermende slijmlaag. Deze laag helpt om de darminhoud gescheiden te houden van de darmwand.

Akkermansia muciniphila is een bacterie die leeft in de buurt van deze slijmlaag en bepaalde slijmstoffen kan gebruiken als voedsel. Daarom wordt zij veel onderzocht door wetenschappers.

De test meet de hoeveelheid van deze bacterie in de ontlasting. Een lage of hoge waarde bewijst niet dat uw slijmlaag beschadigd is. Ook kan de test niet vaststellen of u een zogenaamde ‘lekkende darm’ heeft.

Faecalibacterium – een bacterie die voedingsvezels verwerkt

Als u groenten, fruit en andere vezelrijke voeding eet, kunnen darmbacteriën een deel van deze vezels verwerken.

Faecalibacterium prausnitzii is een bacterie die daarbij betrokken is. Ze kan onder andere helpen bij de vorming van butyraat, ook wel boterzuur genoemd. Dit is een stof die cellen van de dikke darm als energiebron kunnen gebruiken.

De test onderzoekt hoeveel van deze bacterie in uw ontlasting aanwezig is. Bij sommige darmziekten worden andere hoeveelheden gevonden, maar dat betekent niet dat een lage waarde bij u automatisch een ziekte of de oorzaak van klachten aantoont.

Lactoferrine – een aanvullende ontstekingswaarde

Wanneer uw lichaam een ontsteking heeft, kunnen witte bloedcellen actief worden. In sommige van deze cellen zit het eiwit lactoferrine.

Bij ontstekingsactiviteit in de darmen kan de hoeveelheid lactoferrine in ontlasting toenemen. Daarom wordt dit eiwit gebruikt als aanvullende ontstekingsmarker.

In Darmcheck Start wordt al calprotectine onderzocht. Lactoferrine is een andere marker die een vergelijkbare onderzoeksvraag kan ondersteunen. Een verhoogde waarde vertelt niet welke darmziekte u heeft en bewijst niet zelfstandig dat er sprake is van bijvoorbeeld de ziekte van Crohn of colitis ulcerosa.

Transferrine – een eiwit uit het bloed

Transferrine is een eiwit dat normaal in het bloed voorkomt. Het helpt bij het vervoeren van ijzer door het lichaam.

Bij deze ontlastingstest onderzoekt het laboratorium of humaan transferrine aanwezig is. De uitslag kan positief of negatief zijn.

Een positieve uitslag kan wijzen op bloedbestanddelen in de ontlasting. De test laat niet zien waar eventueel bloedverlies vandaan komt of waardoor het ontstaat. Een positieve uitslag verdient medische beoordeling. Ook een negatieve test sluit bloedverlies niet volledig uit.

EDN – activiteit van bepaalde afweercellen

Uw lichaam heeft verschillende soorten witte bloedcellen. Een daarvan heet een eosinofiel. Deze cellen kunnen actief worden bij verschillende afweerreacties.

Wanneer eosinofielen actief zijn, kunnen ze het eiwit EDN afgeven. Met deze test wordt de hoeveelheid EDN in ontlasting gemeten.

Een hogere waarde kan passen bij activiteit van deze afweercellen. De test kan niet vaststellen welke voedingsmiddelen, infecties of andere prikkels daarvoor verantwoordelijk zijn. Ook is EDN geen zelfstandige test voor een voedselallergie, een worminfectie of een lekkende darm.

Wormen – verschillende soorten darmparasieten

Wormen zijn parasieten die bij mensen in of rond de darmen kunnen voorkomen. Sommige komen in Nederland voor, terwijl andere vooral worden gezien na verblijf in het buitenland.

Het onderzoek kijkt gericht naar onder andere:

• Aarsmade (Enterobius vermicularis)
• Spoelworm (Ascaris)
• Zweepworm (Trichuris)
• Draadworm (Strongyloides)
• Mijnwormen (Ancylostoma en Necator)
• Lintwormen (Taenia en Hymenolepis)

Een positieve uitslag kan, afhankelijk van de soort, aanleiding zijn voor medische behandeling of aanvullend onderzoek. Een negatieve uitslag sluit niet alle mogelijke worminfecties uit.

Microsporidia – heel kleine darmparasieten

Het wormenpanel onderzoekt ook twee groepen microsporidia: Enterocytozoon en Encephalitozoon.

Dit zijn geen wormen. Het zijn zeer kleine organismen die bij sommige mensen darminfecties kunnen veroorzaken. Ze zijn vooral relevant bij bepaalde medische omstandigheden, bijvoorbeeld wanneer iemand een verminderde afweer heeft.

Het laboratorium onderzoekt of deze organismen aantoonbaar zijn. Hun aanwezigheid moet worden beoordeeld in combinatie met uw klachten en medische voorgeschiedenis.

Lactose-intolerantie – test op erfelijke aanleg

Lactose is de suiker die in melk en veel melkproducten zit. Om deze suiker te verteren, maakt uw lichaam een enzym aan. Dat enzym heet lactase.

Bij sommige mensen gaat het lichaam na de kinderjaren minder lactase maken. Of dat gebeurt, hangt voor een deel samen met de genen die u van uw ouders heeft gekregen.

De DNA-test onderzoekt de erfelijke variant LCT -13910C>T. De uitslag kan CC, CT of TT zijn:

• CC: past bij aanleg om na de kinderjaren minder lactase aan te maken.
• CT of TT: past meestal bij het blijven aanmaken van lactase op latere leeftijd.

De test laat niet zien hoeveel lactose u op dit moment kunt verdragen. Ook kan iemand zonder deze erfelijke aanleg toch problemen met lactose krijgen, bijvoorbeeld door een andere aandoening van de dunne darm. De betekenis van de onderzochte DNA-variant verschilt bovendien tussen bevolkingsgroepen.

De DNA-test stelt dus niet vast of u nu lactose-intolerant bent. Daarvoor kan een andere beoordeling of een ademtest nodig zijn.